Έφτασε πάλι τούτη η εποχή του χρόνου, που θα μας βρει να περιμένουμε ανυπόμονοι το γλυκοχάραμα, κρατώντας την ανάσα μας για να ακούσουμε τη λαλιά της ρήγισσας των βουνών. Όσα και να έχουν γραφτεί για το λεβέντικο αυτό κυνήγι, όσες γνώσεις κι αν έχει αποκτήσει κανείς στην αναμέτρηση με αυτόν τον πανάξιο αντίπαλο, πάντα θα ψάχνουμε να διαβάσουμε ή να ακούσουμε ένα ακόμα μυστικό, μια συμβουλή που θα μας βοηθήσει στην επόμενη συνάντηση μαζί της. Ας καταθέσω λοιπόν κι εγώ την δική μου οπτική γωνία, ελπίζοντας πως σε λίγες μέρες από σήμερα, κάποιοι από εσάς, ακολουθώντας ίσως κάποια συμβουλή μου, σφίξετε στα χέρια σας την αρχόντισσα χαμογελώντας, έχοντας κάνει πράξη κάποια συμβουλή που συγκρατήσατε από εδώ μέσα.
ΟΠΛΟ
Τα ζητούμενα από το όπλο της πέρδικας πάνω κάτω είναι χιλιοειπωμένα και σχεδόν αυτονόητα. Βολεύει σίγουρα κάτι ελαφρύ, συνήθως κάτω από 3 κιλά, αφού και λίγα παραπανίσια γραμμάρια γίνονται αισθητά στα χέρια ύστερα από το κοπιαστικό περπάτημα στα βουνά μας. Σίγουρα ένα όπλο με βάρος λίγο πάνω από 3 κιλά είναι πολύ πιο φιλικό και σταθερό στη σκόπευση, αλλά αν οι μύες των χεριών είναι εξαντλημένοι από το πολύωρο κουβάλημα ενός βαρέως όπλου, τότε το πλεονέκτημα πάει χαμένο. Το δίλημμα «δίκαννο ή καραμπίνα» έχει απαντηθεί πολλάκις. Η καραμπίνα έχει το πλεονέκτημα της τρίτης βολής, η οποία μπορεί να αποδειχτεί σωτήρια στο να σιγουρέψουμε ότι ένα τόσο πολύτιμο θήραμα δεν θα χαθεί άδικα λαβωμένο σε κάποιο γκρέμι. Το δίκαννο βέβαια έχει το πλεονέκτημα των δύο διαφορετικών τσοκ και του επιλογέα, χαρακτηριστικά που σε έμπειρα χέρια πιθανόν θα δώσουν πιο εύκολα τη λύση σε διαφορετικές φάσεις, συν το αντικειμενικά καλύτερο ζύγισμα, ειδικά σε όπλα με ατσάλινη βάση. Αυτό που πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπ’ όψη, ειδικά αν το όπλο μας το θέλουμε εξειδικευμένο για την πέρδικα, είναι το μήκος της κάννης. Έχοντας ομολογουμένως μία αλλεργία στα πολύ κοντόκαννα όπλα, δεν μπορώ να ανεχτώ με τίποτα ένα όπλο με πολύ κοντές κάννες στο κυνήγι. Ειδικά για την πέρδικα λοιπόν, όπου οι βολές είναι μεν σχετικά κοντές αλλά με ανοιχτό οπτικό πεδίο και δεν λείπουν και οι περιστάσεις που θα σηκώσουμε το όπλο και σε μεσαίες αποστάσεις, ένα δίκαννο θα πρέπει να έχει κατά την γνώμη μου κάννες 71 εκατοστών και μία καραμπίνα κάννη τουλάχιστον 66 εκατοστών. Ένα όπλο που είναι σωστά ζυγισμένο, ελαφρύ και με μακριά σκοπευτική γραμμή προσφέρει σαφές πλεονέκτημα στη σκόπευση, χωρίς να θυσιάζει την πρακτικότητα σε άλλα κυνήγι, με εξαίρεση ίσως της μπεκάτσας.
ΤΣΟΚ
Η σύσφιξη του όπλου μας ορίζεται από τις αποστάσεις στις οποίες θέλουμε την τέλεια κατανομή. Στην πέρδικα πάνω κάτω τα πράγματα είναι δεδομένα, με την πρώτη βολή να ρίχνεται σε κοντινή απόσταση (15 – 20 μέτρα) και την δεύτερη ή και τρίτη σε κάπως μεγαλύτερη (20 - 25 μέτρα και άνω). Σε χαμηλό υψόμετρο, ανάλογα πάντα και με την απόδοση του όπλου μας - που καλό είναι να δοκιμάζουμε στον πίνακα με τα φυσίγγια που σκοπεύουμε να χρησιμοποιήσουμε – ο κλασικός κυνηγετικός συνδυασμός του βελτιωμένου κυλίνδρου και του μισού (****/***) θεωρώ πως είναι ιδανικός. Σε υψόμετρο όμως άνω των χιλίων μέτρων, όπου έχει αποδειχθεί ότι η μειωμένη ατμοσφαιρική πυκνότητα προκαλεί πυκνότερες κατανομές κατά έναν βαθμό σύσφιξης περίπου, ο συνδυασμός κυλίνδρου και βελτιωμένου κυλίνδρου (*****/****) είναι προτιμότερος. Στην περίπτωση που κυνηγάμε με καραμπίνα, το ντεμί (***) που θα χρησιμοποιήσουμε στη νησιώτικη, καλό είναι να αντικατασταθεί με τον βελτιωμένο κύλινδρο (****) για την Γκρέκα, όπου και στις δύο περιπτώσεις θα «παίξουμε» υποχρεωτικά με τα φυσίγγια για να πετύχουμε το ιδανικό άνοιγμα τουφεκιάς ανάλογα με την απόσταση βολής.
ΦΥΣΙΓΓΙΑ
Σίγουρα για ένα θήραμα τόσο πολύτιμο αξίζει να επενδύσουμε σε καλά φυσίγγια. Καλά δεν σημαίνει απαραίτητα και ακριβά, αρκεί να έχουμε δοκιμάσει σε πίνακα ή χαρτόνια τις υποψήφιες επιλογές μας και να έχουμε διαπιστώσει την απόδοσή τους. Το ζητούμενο στο φυσίγγι της πέρδικας είναι ο όσο το δυνατόν μεγαλύτερος κύκλος κατανομής στην απόσταση που θεωρούμε ότι θα ρίξουμε, ομοιόμορφα κατοικημένος από σκάγια. Σ’ ένα κυνήγι με αντικειμενικές δυσκολίες στη σκόπευση, όπως της πέρδικας, ένα φυσίγγι με σφικτά κέντρα τουφεκιάς και αραιή περιφέρεια δεν έχει λόγο ύπαρξης. Αυτό που ζητάμε είναι μία «φιλική» κατανομή, που θα μας δώσει πουλιά ακόμα και σε τουφεκιές που δεν είναι απόλυτα κέντρο. Τέτοια φυσίγγια είναι όσα έχουν παραδοσιακή βυσμάτωση, χαρτοπολτού ή μάλλινης τάπας και τα φυσίγγια με πλαστική μεσόταπα, τα οποία είναι εξίσου αποτελεσματικά. Το ρελιαστό κλείσιμο επίσης, σε αντίθεση με το κλασικό αστεροειδές, τείνει να δίνει πιο ομοιόμορφες κατανομές, με γεμάτες περιφέρειες. Ένα τέτοιο φυσίγγι με σκάγια νο 7 θα μας καλύψει για την πρώτη και την δεύτερη τουφεκιά, ενώ στην περίπτωση της καραμπίνας, ένα φυσίγγι με σκάγια νο 6 με πλαστικό συγκεντρωτήρα θα αναλάβει να καλύψει το ρόλο της τρίτης τουφεκιάς, σε κάποιο πουλί που συνήθως έχει απομακρυνθεί αρκετά. Τα γραμμάρια της γόμωσης καλό είναι να μένουν σε λογικά επίπεδα βάρους και οι υπερβολές του τύπου σέμι μάγκνουμ να αποφεύγονται. «Φυσίγγι που κλωτσάει δεν σκοτώνει» λέει ένας καλός μου φίλος και γνώστης και συμφωνώ απόλυτα. Οτιδήποτε μας ξενίζει την ώρα του πυροβολισμού, όπως υπερβολικό λάκτισμα, υπερβολικός κρότος κλπ είναι σίγουρο ότι θα έχει πάντα αρνητικό αντίκτυπο και στην βλητική απόδοση της τουφεκιάς μας. Επιλογές λοιπόν φυσιγγίων με γομώσεις έως 36 γραμμαρίων θεωρούνται ιδανικές, ενώ άνετα μπορούμε να πέσουμε και στα 32 ή ακόμα και τα 30 γραμμάρια γόμωσης τις ζεστές ημέρες, αρκεί να βρούμε ποιοτικά φυσίγγια σε αυτά τα βάρη, με το κατάλληλο νούμερο σκαγιού και καλή ποιότητα υλικών.
Η ΤΕΧΝΙΚΗ
Εδώ θέλω να σταθώ λίγο παραπάνω, τόσο γιατί άπτεται της απολύτου αρμοδιότητάς μου αλλά κι επειδή είναι το σημαντικότερο κομμάτι ως προς την έκβαση του κυνηγίου μας. Μπορούμε να πάρουμε λάθος όπλο, με λάθος τσοκ και λάθος φυσίγγια και πάλι να έχουμε αποτέλεσμα. Αν τουφεκίσουμε λάθος όμως… Καταλαβαίνετε πού το πάω.
Το πρώτο σημαντικό μέλημα είναι η θέση που θα πάρουμε. Εάν η φέρμα του σκύλου μας είναι σταθερή και καταφέρει να καθηλώσει τα πουλιά χωρίς να τα πιέσει, είναι σημαντικό να πάρουμε θέση για βολή χωρίς να τρέχουμε σαν τρελοί. Το μόνο που θα καταφέρουμε έτσι θα είναι να λαχανιάσουμε και να είμαστε σε μία κατάσταση υπερδιέγερσης που θα επιδράσει μόνο αρνητικά. Προσανατολίζουμε το σώμα μας με τέτοιον τρόπο ώστε η στάση μας να είναι όσο το δυνατόν πιο άνετη προς την κατεύθυνση που υπολογίζουμε ότι θα σηκωθούν τα πουλιά και θα τουφεκίσουμε. Αν σηκώσουμε εμείς τα πουλιά και μας αιφνιδιάσουν στο «λάθος» πόδι, κάνουμε άλλο ένα βήμα ώστε το σώμα μας να πάρει τη λοξή θέση που χρειάζεται για να τουφεκίσουμε. Ένα στραμπουληγμένο σώμα, με τα πόδια στην ανατολή και τα χέρια στη δύση είναι ευνόητο ότι δεν θα μπορέσει να οδηγήσει το όπλο εύκολα και με ακρίβεια στο στόχο. Κρατούμε το όπλο σε θέση ετοιμότητας με τις κάννες παράλληλα προς το έδαφος δείχνοντας προς την πιθανή θέση των πουλιών. Ούτε όρθιες ούτε προς το έδαφος. Έτσι είτε τα πουλιά φύγουν κατηφορικά ή πετάξουν για λίγο προς τα πάνω πριν πάρουν την κατηφόρα, θα αποφύγουμε τις περιττές μεγάλες κινήσεις στην επώμιση. Εκμεταλλευόμαστε όσο χρόνο μας δίνεται για να ηρεμήσουμε και να ξαναβρούμε την αναπνοή μας. Χαλαρώνουμε το σώμα μας όσο μπορούμε, ενώ ταυτόχρονα υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας να αντιδράσει με ήρεμες κινήσεις στο σήκωμα των πουλιών.
Μία εξαιρετικά σημαντική λεπτομέρεια στην κυνηγετική σκόπευση εν γένει, αλλά και σε κακοτράχαλα εδάφη ειδικότερα, είναι η ισορροπία του κυνηγού. Η κυνηγετική σκόπευση απαιτεί «δυναμική ισορροπία», η οποία ουδεμία σχέση δεν έχει με την στατική ισορροπία. Στην δυναμική ισορροπία, το σώμα πρέπει να δύναται να περιστραφεί στον άξονά του και είναι μία κατάσταση που διαρκεί συνήθως δευτερόλεπτα, σε αντίθεση με τη στατική ισορροπία όπου το ζητούμενο είναι να παραμείνουμε όρθιοι για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Αυτό λοιπόν που απαιτείται είναι μία στάση όπου αισθανόμαστε τα πέλματα των ποδιών μας να κρατούν απολύτως ισόποσα το βάρος μας. Παραπάνω βάρος στο μπροστινό πόδι, όπως τόσες παραδοσιακές σχολές σκόπευσης προτείνουν, απλά θα υποχρεώσει το σώμα να χάσει τη στήριξή του κατά την διάρκεια της περιστροφής του προς το θήραμα, όπου υπό τον υποσυνείδητο φόβο της πτώσης, η περιστροφή σταματάει, το κεφάλι σηκώνεται από το κοντάκι σε μία προσπάθεια διάσωσης της πτώσης και η κίνηση προς το στόχο συνεχίζει – αν συνεχίσει – με τα χέρια. Το αποτέλεσμα είναι συνήθως η αστοχία, ή μια εύστοχη βολή καθαρά από τύχη. Πειραματιστείτε λοιπόν πώς να επιτυγχάνετε αυτή την δυναμική ισορροπία, «διαβάζοντάς» την στα πέλματα των ποδιών και μάθετε πώς να διατηρείτε αυτό το ισόποσο ζύγισμα μιμούμενοι διάφορες πιθανές τροχιές θηραμάτων στην ηρεμία του σπιτιού σας. Το ίδιο ισχύει και σε ανωφέρεια ή κατωφέρεια, όπου αναγκαστικά για να πετύχετε αυτή τη στάση, το ένα πόδι θα είναι ίσιο και το άλλο λυγισμένο, αλλά πάντα θα δίνετε προσοχή τα πέλματά σας να μοιράζουν το βάρος σας 50/50.
Στο σήκωμα των πουλιών, πάντα με ηρεμία, ξεκινούμε την επώμιση με το χέρι που κρατάει την πάπια να σπρώχνει τις κάννες προς την ουρά του πουλιού ενώ το χέρι που κρατάει τη λαβή να φέρνει το κοντάκι στο ζυγωματικό. Πάντα φροντίζουμε να φέρουμε το κοντάκι πρώτα στο πρόσωπο και ύστερα στον ώμο και όχι το αντίστροφο! Οι κάννες μας σπρώχνονται ήρεμα προς το κεφάλι του πουλιού με το σώμα μας και όχι με τα χέρια, η εστίασή είναι αποκλειστικά στο πουλί και όχι στα σκοπευτικά του όπλου και μόλις τα μάτια μας διακρίνουν το μάτι του πουλιού, το ράμφος ή έστω το χαρακτηριστικό μαύρο φρύδι της πατάμε αδίστακτα τη σκανδάλη χωρίς να σταματήσουμε την κίνηση. Εάν η τεχνική μας είναι σωστή και η προσοχή μας είναι αδιάσπαστη στο στόχο, τότε η προσκόπευση δεν χρειάζεται να μας απασχολεί, ειδικά σε τουφεκιές εντός 30 – 35 μέτρων. Η όποια προσκόπευση χρειάζεται θα μπει από μόνη της σε κλάσματα δευτερολέπτου από το ένστικτό μας και από την αδιάλειπτη κίνηση του όπλου μας. Το θαυμαστό κομπιούτερ στο κεφάλι μας που λέγεται υποσυνείδητο, θα λάβει υπ’ όψη του όλες τις παραμέτρους και θα δώσει αλάνθαστα την εντολή για να πατηθεί η σκανδάλη. Εμείς το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να το εμπιστευτούμε και να υπακούσουμε τυφλά στην εντολή. Η μαγική λέξη είναι «αδίστακτα»!
Εύχομαι σε όλους καλή επιτυχία σε λίγες μέρες, με ασφάλεια πάνω απ’ όλα και με σεβασμό στο θήραμα, στην φύση, στους συναδέλφους κυνηγούς και στους ανθρώπους της υπαίθρου! Καλή αρχή!