Αναμφίβολα για να φτάσει κάποιος να ζητήσει βοήθεια από έναν δάσκαλο κυνηγετικής σκόπευσης, έχει φτάσει σε αδιέξοδο από το οποίο δεν μπορεί να βγει μόνος του παρά τις φιλότιμες προσπάθειες. Αυτή είναι μία προσωπική στατιστική παρατήρηση σχετικά με τη σχέση του Έλληνα κυνηγού με τον δάσκαλο. Συχνά οι πεποιθήσεις μας σχετικά με την ικανότητά μας να φέρνουμε εις πέρας το οτιδήποτε, μας τυφλώνουν την ικανότητα για αυτογνωσία, εγλωβίζοντάς μας σε έναν φαύλο κύκλο από τον οποίο κάποια στιγμή γίνεται σαφές ότι δεν μπορούμε να βγούμε χωρίς εξωτερική βοήθεια. Στην πραγματικότητα κανείς δεν θα έπρεπε να αναγκάζεται να φτάνει «στο αμήν» πριν ζητήσει βοήθεια. Η καθοδήγηση από έναν επαγγελματία στη σωστή εκμάθηση μιας δεξιότητας δεν είναι ντροπή και αυτό μπορούν να το επιβεβαιώσουν όσοι αναζητούν βοήθεια είτε για τη σωστή εξ’ αρχής εκμάθηση είτε για διόρθωση λαθών σε οποιαδήποτε μετέπειτα φάση.
Η εμπειρία μου ύστερα από 11 χρόνια στο επάγγελμα του δασκάλου κυνηγετικής σκόπευσης είναι ότι συνήθως ο μαθητής έχει εσφαλμένη αντίληψη τόσο της τεχνικής που απαιτείται όσο και των αιτιών των λαθών του. Για παράδειγμα, ένα από τα συχνότερα παράπονα που ακούω είναι ότι το κοντάκι δεν ταιριάζει με το σωματότυπο, ενώ στην πραγματικότητα το λάθος συνήθως βρίσκεται στη στάση και την επώμιση. Ή ο μαθητής θεωρεί ότι το σταμάτημα της κίνησης του όπλου είναι θέμα κάποιου μυστικού στην τεχνική, ενώ ουσιαστικά προκαλείται κυρίως από λάθη της εστίασης. Ή τέλος, το ότι θεωρούν ότι έχουν πρόβλημα στις μακρινές τουφεκιές λόγω λάθους στην προσκόπευση, ενώ και πάλι το πρόβλημα κρύβεται αλλού. Και επειδή η θεραπεία βασίζεται στη σωστή διάγνωση, είναι επόμενο να μην έχουν αποτέλεσμα οι προσπάθειες βελτίωσης όταν δεν μπορούν να εντοπίσουν την πραγματική ρίζα του προβλήματος.
Θα προσπαθήσω να αναλύσω τα κυριότερα λάθη που παρατηρώ στους μαθητές μου και θα αντιπαραθέσω τους τρόπους με τους οποίους τα αντιμετωπίζω. Φυσικά η ανάγνωση ενός τέτοιου άρθρου δεν μπορεί να λύσει από μόνη της όλα τα προβλήματα σκόπευσης που μπορεί κάποιος να αντιμετωπίζει, αλλά δεν λίγοι αυτοί που μου έχουν δηλώσει πόσο πολύ τους έχω βοηθήσει μέσα από την αρθρογραφία μου. Εξάλλου δεν είναι του χαρακτήρα μου να αποκρύπτω έντεχνα κάποιες λεπτομέρειες ώστε ένα τεχνικό άρθρο από μόνο του να μην είναι χρήσιμο. Αντιθέτως, εάν έστω και ένας αναγνώστης βιώσει κάποια πρακτική βελτίωση διαβάζοντάς με, τότε είμαι ευτυχής!
Θα ξεκινήσω αναλύοντας τη σωστή στάση της κυνηγετικής σκόπευσης και τα συνηθέστερα λάθη που συναντάω. Μία λάθος στάση προκαλεί ποικίλα συμπτώματα τα οποία μπορεί να παρερμηνευθούν ως ανεξάρτητα λάθη και να παρεκτρέψουν την αναζήτηση της πραγματικής αιτίας των αστοχιών. Η λάθος στάση προκαλεί μεταξύ άλλων παρερμήνευση των σωστών μέτρων του κοντακιού, σύγχυση των εικόνων προσκόπευσης ανάλογα με την κατεύθυνση του θηράματος, αυξημένο λάκτισμα, σταμάτημα της κίνησης του όπλου, αδυναμία διατήρησης της τροχιάς του στόχου, αστάθεια και άλλα. Το συνηθέστερο λάθος που παρατηρώ στη στάση του μαθητή είναι στην ισορροπία του. Η σωστή ισορροπία της κυνηγετικής σκόπευσης ενθαρρύνει και βοηθάει την περιστροφή του σώματος του κυνηγού σε αρμονία με το θήραμα και γι αυτό αναφερόμαστε σε αυτήν ως «δυναμική ισορροπία». Το βάρος του σκοπευτή πρέπει να μοιράζεται ισόποσα στα δύο πόδια και να αισθάνεται τα δύο του πέλματα να ασκούν την ίδια ακριβώς πίεση στο έδαφος. Το σύνηθες λάθος είναι να ρίχνει κάποιος περισσότερο βάρος στο «μπροστινό» πόδι, π.χ. το αριστερό για έναν δεξιόχειρα. Αυτό δίνει μία πλασματική αίσθηση δυναμικής ισορροπίας που μοιάζει να υπόσχεται ανεμπόδιστη περιστροφή προς το στόχο, αλλά στην πραγματικότητα οποιαδήποτε προσπάθεια εκτεταμένης περιστροφής του κορμού με επιπλέον βάρος στο ένα πόδι καταλήγει πολύ γρήγορα σε απώλεια ισορροπίας και σταμάτημα της κίνησης, σήκωμα του κεφαλιού από το κοντάκι και συνέχιση της κίνησης με τα χέρια, όλα σοβαρά λάθη που οδηγούν σε σχεδόν βέβαιη αστοχία. Αντιθέτως μία στερεή βάση που προέρχεται από ισόποσο ζύγισμα του σώματος, ευνοεί την περιστροφή, τη συνεχή επαφή του μάγουλου με το κοντάκι και την ευθυβολία του συνόλου «κυνηγός/όπλο». Η θεραπεία επιτυγχάνεται με την διδασκαλία του πώς να «διαβάζει» ο μαθητής μόνος του την κατανομή βάρους του, έχοντας στο μυαλό του την αίσθηση πίεσης στα πέλματά του και φυσικά με στοχευμένες ασκήσεις με το όπλο του στο σπίτι. Ένα άλλο επίσης συχνό λάθος είναι το «κλείδωμα» των γονάτων, το οποίο φυσικά ακυρώνει τελείως την οποιαδήποτε ικανότητα περιστροφής του σώματος προς το στόχο, υποχρεώνοντας σχεδόν την χρήση των χεριών –εσφαλμένα- να φέρουν εις πέρας την βολή. Τα γόνατα πρέπει να είναι ίσια έως ελαφρά λυγισμένα (εξαρτάται εν μέρει από την τροχιά του στόχου) ώστε να επιτρέπουν τον κορμό να περιστραφεί ελεύθερα στις κλειδώσεις των κάτω άκρων, ισχία, γόνατα και αστραγάλους, αλλά ειδικά στα γόνατα, που αναλαμβάνουν την κυριότερη ευθύνη άρθρωσης της κίνησης. Το υπόλοιπο σώμα θα πρέπει να είναι ίσιο και οι ώμοι χαλαροί. Η στάση αυτή τροποποιείται ανάλογα με το ύψος της βολής, αλλά αυτό θα το εξετάσουμε στο επόμενο άρθρο που θα αφορά μεταξύ άλλων τη σχέση του όπλου με το σώμα μας και τις γωνίες που την καθορίζουν.
Συνεχίζεται.