Η σκηνή είναι πάνω κάτω γνωστή σε όλους μας. Ανοίγουμε τον οπλοβαστό που περιέχει όλα τα αγαπημένα μας όπλα, τα οποία αποκτήσαμε με σκοπό σίγουρα να τα χρησιμοποιούμε όλα, αλλά περιέργως το χέρι μας πάει πάντα σε ένα συγκεκριμένο όπλο, χωρίς δεύτερη σκέψη. Πολλές φορές δε, το συγκεκριμένο όπλο που επιλέγουμε ξανά και ξανά είναι και το πιο ευτελές σε αξία από τα υπόλοιπα. Ποια είναι λοιπόν τα συνηθέστερα κριτήρια που μας κάνουν να «κολλάμε» στην κυριολεξία με ένα συγκεκριμένο όπλο, χωρίς μάλιστα καν να το συνειδητοποιούμε;
Νομίζω θα συμφωνήσετε ότι ο νούμερο ένα λόγος που διαλέγουμε ένα εργαλείο απέναντι στις άλλες επιλογές είναι η αποτελεσματικότητα. Εάν μέσα από την χρήση ένα από τα όπλα μας έχει αποδειχτεί πιο αποτελεσματικό από τα άλλα για τα κυνήγια μας, τότε είναι εύλογο ότι θα το προτιμήσουμε ξανά και ξανά. Η αποτελεσματικότητα αυτή μπορεί να οφείλεται στο κοντάκι που τυχαίνει ή έχουμε φροντίσει να είναι στα μέτρα μας, στο ιδανικό συνολικό βάρος, στο άριστο ζύγισμα, ακόμα και σε μία βλητική απόδοση που είναι ανώτερη από τα άλλα μας όπλα. Όσο όμορφα ή ακριβά είναι τα υπόλοιπα όπλα μας, εάν με ένα από αυτά έχουμε σταθερά καλύτερα αποτελέσματα στο κυνήγι, τότε δεν αποτελεί έκπληξη η προτίμησή μας σ’ αυτό.
Η ευχρηστία είναι άλλος ένας πολύ σημαντικός λόγος επιλογής. Ίσως κάποιο όπλο μας είναι ελαφρύτερο κι έτσι μας κουράζει λιγότερο. Ίσως το όπλο που προτιμάμε έχει χαμηλότερο λάκτισμα. Μπορεί ακόμα να παίρνει περισσότερα φυσίγγια ή να λειτουργεί σε μεγαλύτερο εύρος γομώσεων ή ακόμα και να έχει εναλλασσόμενα τσοκάκια που το κάνουν πιο εύχρηστο. Μπορεί η καραμπίνα μας να μας διευκολύνει στο γέμισμα μέσα στη φυλάχτρα ή να θεωρούμε τεράστιο πλεονέκτημα την άμεση επιλογή κάννης του δίκαννού μας. Όποιος και να είναι ο λόγος της ευχρηστίας του, εάν μας κάνει τη ζωή ευκολότερη είναι λογικό να του έχουμε και ιδιαίτερη συμπάθεια.
Οι συναισθηματικοί λόγοι έχουν και αυτοί την θέση τους σε τέτοια σενάρια ιδιαίτερης προτίμησης. Κάποιοι για παράδειγμα δεν μπορούν να ξεκολλήσουν από το πρώτο τους όπλο, παρ’ όλο που έχουν αγοράσει άλλα καλύτερα, πιο σύγχρονα ή πιο ακριβά όπλα. Ίσως το όπλο του πατέρα στον οπλοβαστό ασκεί μία ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση και μας προσκαλεί να το επιλέξουμε χωρίς καμία λογική αιτία σχετική με την αποτελεσματικότητα ή την ευχρηστία. Ίσως κάποιο όπλο μας έχει συνδεθεί με ανεξίτηλες κυνηγετικές αναμνήσεις και το κράτημά του στο κυνήγι μας κάνει νοερά να τις ξαναζούμε. Σε μία δραστηριότητα τόσο πλούσια σε έντονα συναισθήματα όπως είναι το κυνήγι, το συναισθηματικό δέσιμο με ένα όπλο δεν προκαλεί εντύπωση.
Μία πολύ συχνή αιτία επιλογής ενός συγκεκριμένου όπλου για κυνήγι, όσο και αν φαίνεται περίεργο, είναι η χαμηλή του αξία. Γνωρίζω συλλέκτες με αξιοζήλευτα πανάκριβα όπλα στην κατοχή τους, τα οποία δεν βλέπουν ποτέ το φως της ημέρας. Τα βγάζουν από τον οπλοβαστό μόνο για να τα περιεργαστούν ή για να τα επιδείξουν στους φίλους τους και να αντλήσουν ευχαρίστηση από τα βλέμματα ζήλιας και θαυμασμού τους. Αυτά τα όπλα «παραείναι πολύτιμα» για να χτυπηθούν, να γδαρθούν ή να βραχούν στο κυνήγι και παραμένουν στην ασφάλεια του σπιτιού. Αντιθέτως η ευτελής καραμπίνα με τα συνθετικά καμιά φορά μέρη βλέπει όλη τη δράση στο κυνήγι, χωρίς να προκαλεί άγχος και τύψεις στον κάτοχό της. Εγώ προσωπικά δεν άφησα ποτέ όπλο στο σπίτι από άγχος μην το ταλαιπωρήσω, αλλά νομίζω ότι αποτελώ μάλλον εξαίρεση.
Ένας ακόμα λόγος επιλογής του συνηθέστερου κυνηγετικού μας εργαλείου είναι και η ευκολία συντήρησής του. Ακόμα και το καθάρισμα του όπλου, το οποίο κανονικά πρέπει να το τηρούμε ευλαβικά ύστερα από κάθε κυνήγι, ώρες ώρες αποτελεί πονοκέφαλο ακόμα και για τους πιο επιμελείς. Ομολογώ χωρίς ιδιαίτερες ενοχές ότι είμαι μάλλον αμελής προς τα όπλα μου, αναβάλλοντας το καθάρισμά τους για όταν έχουν βραχεί, όταν αρχίζουν να μη λειτουργούν σωστά ή όταν το μεγάλο χρονικό διάστημα που έχουν μείνει ακαθάριστα μου προκαλεί τύψεις. Ακόμα κι έτσι όμως, εξακολουθώ να εκτιμώ και να επιλέγω όπλα εύκολα στο καθάρισμα και παραδέχομαι πως έχω πουλήσει ένα άριστο κατά τα’ άλλα αυτογεμές που η πολυπλοκότητα του μηχανισμού του μου προκαλούσε εκνευρισμό κατά το λύσιμο και το καθάρισμα.
Και τέλος, η συχνότερη ίσως αιτία της επιλογής ενός όπλου χωρίς να το καλοσκεφτούμε είναι η καταραμένη η συνήθεια! Όσο πιο πολύ χρησιμοποιούμε ένα όπλο, τόσο πιο πολύ το συνηθίζουμε και αυτή η ίδια η εξοικείωση μας κάνει να το επιλέγουμε, εγκλωβίζοντάς μας ουσιαστικά σε έναν φαύλο κύκλο. Ειδικά σε κυνήγια όπου το πιο πολύτιμο από το σύνηθες θήραμα δεν αφήνει περιθώρια λάθους, αναγκαζόμαστε σχεδόν να πάρουμε το πιο οικείο από τα όπλα μας, αυτό που αισθανόμαστε προέκταση των χεριών μας, ελπίζοντας ότι έτσι αυξάνουμε τις πιθανότητες επιτυχίας. Οι αμερικανοί έχουν ένα ρητό: “Beware of the man who shoots one gun”. «Προσέξτε τον άνδρα που ρίχνει μόνο με ένα όπλο». Το πλεονέκτημα της εξοικείωσης με αυτό κάνει όλα τα αντικειμενικά του πλεονεκτήματα ή μειονεκτήματα να ωχριούν σε σύγκριση.