Δεν είναι λίγοι αυτοί που θεωρούν τη σωστή επώμιση ως το πιο σημαντικό στοιχείο της κυνηγετικής σκόπευσης, με κάποιους να την θεωρούν ως τη μόνη δεξιότητα που πρέπει να αποκτήσει κανείς για να έχει επιτυχίες στο κυνήγι. Φυσικά η επώμιση είναι ένας εξαιρετικά σημαντικός κρίκος της αλυσίδας που ορίζει την κυνηγετική σκόπευση και μάλιστα όντως από τους πιο σημαντικούς. Αλλά ως κρίκος, η σωστή εκτέλεσή της εξαρτάται από άλλους παράγοντες, όπως η σωστή στάση, η ισορροπία, το κράτημα του όπλου και οι γωνίες σχέσης του με το σώμα και η θέση ετοιμότητας, καθώς και επηρεάζει κι αυτή με τη σειρά της άλλους παράγοντες, όπως την εστίαση του στόχου, την κίνηση, την προσκόπευση, το λάκτισμα κλπ. Αντί λοιπόν να γράψω ένα άρθρο για την επώμιση, το οποίο έτσι κι αλλιώς έχει μεγάλο ενδιαφέρον και θα γίνει κάποια στιγμή, αποφάσισα να αναλύσω τις γωνίες που ορίζουν τη σωστή σχέση του όπλου με το σώμα του κυνηγού, θέμα το οποίο παραδόξως δεν συζητιέται ή γράφεται ποτέ, γεγονός ανεξήγητο αν αναλογιστεί κανείς την τεράστια σημασία που έχει.
Η σωστή σχέση του όπλου με το σώμα ορίζεται από τρεις διαφορετικές γωνίες. Η πρώτη γωνία αφορά τον κάθετο άξονα του σώματος επί του οποίου το όπλο πρέπει να έχει γωνία σχέσης 45 περίπου μοιρών προς τα πάνω. Αυτό σημαίνει ότι εάν έχουμε απολύτως όρθια στάση, το πέλμα του όπλου θα εφαρμόσει σωστά με τον ώμο μας μόνο σε αυτή τη συγκεκριμένη γωνία του με το σώμα μας. Εάν το όπλο είναι πιο κάθετο ή πιο παράλληλο με τον κάθετο άξονα του σώματος, τότε το πέλμα θα πατάει στον ώμο ή μόνο στην κάτω ή μόνο στην πάνω πλευρά του αντίστοιχα. Αυτήν την γωνία είναι σημαντικό να την γνωρίζουμε ώστε να την διατηρούμε ανεξαρτήτως του ύψους βολής, κάμπτοντας τον κορμό μας προς τα πάνω ή προς τα κάτω από την μέση μας, διατηρώντας ταυτόχρονα την ισορροπία στα πέλματα με τη λεκάνη μας ως αντίβαρο: Για να κατέβει ο ώμος η λεκάνη έρχεται προς τα πίσω και αντίστροφα, για να ανέβει ο ώμος η λεκάνη πρέπει να έρθει προς τα εμπρός. Το λάθος που παρατηρώ εξαιρετικά συχνά είναι η επώμιση του όπλου παράλληλα με το έδαφος με το σώμα σε όρθια στάση, λάθος που από μόνο του αρκεί για να καταστρέψει την έκβαση της επώμισης. Αυτός είναι και ο λόγος που πάρα πολλοί κυνηγοί και σκοπευτές έχουν περισσότερες επιτυχίες σε βολές προς τα πάνω και έχουν ανεξήγητες αποτυχίες όταν πρέπει να ρίξουν χαμηλά. Αδυνατούν να κάμψουν το σώμα τους από τη μέση τους ή σκύβουν συνήθως λυγίζοντας υπερβολικά το μπροστινό γόνατο, με αποτέλεσμα το πέλμα να μην εφάπτεται σωστά με τον ώμο, δημιουργώντας έντονη αναπήδηση του όπλου. Ταυτόχρονα, το κεφάλι εφάπτεται λάθος στο κοντάκι με αποτέλεσμα συνήθως το πλάγιασμα προς το κοντάκι για να ευθυγραμμιστεί το μάτι με την κάννη. Ο σωστός τρόπος να κατέβει το σώμα προς τα κάτω για μία χαμηλή βολή προσομοιάζει την κίνηση της υπόκλισης, όπου ο άνω κορμός σκύβει με άξονα τη μέση, η λεκάνη έρχεται προς τα πίσω και τα πέλματα διατηρούν ισόποσα το βάρος του σώματος.
Η δεύτερη σχέση του όπλου με το σώμα όπου επίσης εντοπίζω πολύ συχνά λάθη είναι η σχέση του όπλου με το στήθος, η οποία επίσης πρέπει να είναι διαγώνια, στις 45 πάλι περίπου μοίρες. Η πλάγια παρέκκλιση του κοντακιού (cast off ή cast on) έχει μελετηθεί ώστε να συνεργάζεται με το σώμα υπό αυτή την γωνία και απαιτήσεις για ελάχιστη ή υπερβολική πλάγια παρέκκλιση σχετίζονται σχεδόν πάντα με λάθη στη συγκεκριμένη γωνία και όχι σε σωματομετρικές ιδιομορφίες του κυνηγού. Το πιο σύνηθες λάθος που συναντώ είναι η υπερβολικά κάθετη γωνία του όπλου προς το στήθος, γωνία που δημιουργεί απαιτήσεις για υπερβολική πλάγια παρέκκλιση στο κοντάκι και συνοδεύεται συνήθως και από πλάγιασμα του κεφαλιού. Πιο σπάνιο λάθος είναι η υπερβολικά παράλληλη σχέση του όπλου με το σώμα, η οποία αρμόζει στη σκοπευτική στάση του σταθερού στόχου και όχι στην κυνηγετική σκόπευση.
Η τρίτη σχέση του όπλου με το σώμα μας είναι ο προσανατολισμός του κεφαλιού ως προς το κοντάκι. Από τα τέσσερα σημεία επαφής του όπλου με το σώμα, τα τρία (οι δύο παλάμες και ο ώμος) υποχρεωτικά ευθυγραμμίζονται, το τέταρτο όμως, το μάγουλο, εναπόκειται στην διακριτική ευχέρεια του χειριστή του όπλου. Και εδώ συναντώ συχνότατα λάθη, με συνηθέστερο την υπερβολικά παράλληλη σχέση του κεφαλιού με το όπλο, λάθος που πηγάζει από την προσπάθεια καλύτερου κοιτάγματος του στόχου. Και αυτό το λάθος, όπως και το προηγούμενο, παράγει πλάγιασμα του κεφαλιού και ανάγκες για υπερβολική πλάγια παρέκκλιση στα μέτρα του κοντακιού. Η σωστή σχέση του κεφαλιού προς το κοντάκι είναι πολύ εύκολο να επιτευχθεί με το εξής τέχνασμα: Βάλτε το μάγουλο στο κοντάκι με τέτοιο τρόπο ώστε η άκρη της μύτης να ευθυγραμμιστεί απόλυτα με τη δεύτερη φάλαγγα του αντίχειρα. Αυτό πρώτον δημιουργεί την ιδανική πλάγια σχέση του κεφαλιού προς το κοντάκι, δεύτερον πολύ εύκολα επαναλαμβάνεται αφού αφορά την ευθυγράμμιση δύο σημείων της ανατομίας μας και τρίτον, εάν αντιστραφεί αποτελεί έναν εξαιρετικό μπούσουλα για τη σωστή επώμιση, να μάθετε δηλαδή να φέρνετε την βάση του αντίχειρα μπροστά από τη μύτη κατά το ανέβασμα του κοντακιού στο μάγουλο. Υπό αυτή τη σχέση, τα μάτια «λοξοκοιτάζουν» το στόχο, αφού το πρόσωπο είναι προσανατολισμένο προς τη βάση του όπλου και όσο και αν φαίνεται εκ πρώτης όψεως περίεργο σε κάποιους, είναι το σωστό.
